Breakfast club - 3 van 6

Uitgetest: The Breakfast Club

Wie de Vlaamse foodbloggers een beetje volgt, had het vast al zien passeren: Smartmat heeft nu ook ontbijtpakketen gelanceerd! Ik watertandde in ieder geval mee als ik heerlijke ontbijtjes zag passeren bij o.a. Swonderful, eat.Warm & Tales from the Crib. Erg blij was ik dan ook dat vorige week maandag er een ontbijtpakket bij mij op de stoep verscheen.

Voor wie Smartmat niet kent, ik testte hun dinerpakket al eens eerder uit. Of kort samengevat: je krijgt op maandagavond een uitgebreid boodschappenpakket bij je thuis geleverd, met ingrediënten en recepten voor vier maaltijden kook- en eetplezier (er zijn verschillende soorten pakketten: voor 2 of 4 pers, veggie, voor x maaltijden, enz… Check it!). En nu komt Smartmat dus met The Breakfast Club op de proppen: een ontbijtpakket voor 2 of 4 personen voor vier energieke ochtenden! Opvallend is ook dat The Breakfast Club zijn eigen catchy huisstijl heeft gekregen, met een eigen website met o.a. ook blog met ontbijtrecepten. Mooi gedaan! Breakfast club - 1 van 6
Dus daar stond mijn pakket dan, vorige week maandagavond, netjes op tijd geleverd. Ik had op voorhand een mailtje gekregen met het geschatte leveringsuur. De ‘unboxing’ van alle ingrediënten is wat mij betreft even exciting als bij pakweg een nieuwe MacBook Air: feels like Christmas. Ik verschoot ook van de grootte van het pakket: een grote doos vol voor 4 ontbijtjes voor 2 personen. Ik kreeg er ook een nieuw broodmes bij (krijg jij ook bij een eerste bestelling), en een foldertje met 4 receptfiches, gedrukt in kleur op schoon karton, dus zeker om te bewaren! Breakfast club - 2 van 6
En de volgende ochtend kon ik dus aan het betere ontbijtwerk beginnen, een betere stimulans om uit je bed te geraken is er niet, me dunkt. Het eerste recept was er één met het verse brood dat in het pakket zit. Uiteraard ging ik eerst voor dat, omdat ik het brood zo vers mogelijk wilde proeven: boterham met ricotta, radijsjes en basilicum. Een oerdegelijke klassieker, maar het zou niet in mij opgekomen zijn om dat als ontbijt te eten, zeker niet met basilicum. Maar lekker brood (waar het nieuwe mes als boter doorsneed), lekker met de ricotta (ipv bijv. platte kaas) en dus verrassend met de kruiden! In het pakket zat een volledig potje basilicum en bieslook, die het trouwens nu voortreffelijk doen op het balkon, dat kan ik niet zeggen van zogezegde supermarktbiokruiden.
Breakfast club - 3 van 6
Op ochtend #2 heb ik net wat minder tijd, en opteer ik voor de yoghurt met huisgemaakte granola (huisgemaakt door Smartmat he) en bosbessenconfituur met kaneel. Het was een spannende smaaktest, want ik vind dat ik zelf ook killer granola maak. Oef, mijn granola is nog steeds een tikkeltje beter, maar deze granola komt verdomd dicht in de buurt! Ook de toevoeging van de confituur, ipv honing of suiker, is een leuk idee. Breakfast club - 4 van 6
Ontbijt nummer 3 is toast (slim, want dat brood is natuurlijk niet meer kraakvers) met ricotta, vijgen en basilicum. Daar doe je wat peper, zout en goede olijfolie bij, en ook wat honing en citroenzeste. De combinatie van het zoete met zout en lekkere olijfolie is echt top voor ricotta. Breakfast club - 5 van 6
Het laatste ontbijt is havermoutpap met peer, vijgen en kardemom. Je krijgt een zakje havermout dat net groot genoeg is voor 2 porties, allemaal bio-eco natuurlijk, maar deze pap kan me niet zo bekoren. Ik maak vaak zelf havermoutpap met instant havermout van Quaker, en die vormt een veel beter ‘papje’, dat komt omdat dat gebroken havermout korrels zijn, en dus sneller oplossen. In het recept staat ook om de havermout op te lossen in water, maar ik heb toch liever melk. Verder is het een topcombo hoor, met die peer en kardemom. Breakfast club - 6 van 6
Conclusie: een weekje ontbijten met The Breakfast Club is zalig. Ik zei het al eerder, een betere stimulans om uit je warm nest te komen is er niet. De producten zijn top, overvloedig (je houdt nog heel wat over voor achteraf: nog veel granola, confituur, verse kruiden… Met wat creativiteit kom je de week wel rond!). Het is niet spotgoedkoop (42 euro per week voor 2 pers), maar je krijgt er heel wat voor in de plaats. Ook heel leuk bijv. om cadeau te geven (moeder- of vaderdagideetje?). Er zijn momenteel 3 ontbijtpakketten, die per week alterneren, en je kan ook een wekelijks abonnement nemen. Ontbijten als een koning noemen ze dat dan!

IMG_5648

Kookboek van de week: Jamie’s 15 Minute Meals

Mijn kookboek van het moment is ook niet meteen een ‘hot item’ in de bestsellerlijst, een 4-tal jaar geleden was ie dat wel. Een Jamie Oliver, daar kan je niet veel mee mis doen he. Na het lichtjes chaotische tv-format ’30 Minute Meals’ hakte hij de toen al zotte bereidingstijd nog eens in twee, en speelde het klaar om telkens een ‘delicious nutrious’ maaltijd in 15 minuten op tafel te zetten: Jamie’s 15 Minute Meals. Herwig ‘1000 seconden’ Van Hove draait zich om in zijn graf (of was het Felicé?).

Gelijknamig naar het kookprogramma is er zoals steeds ook een kookboek (daar zit de kassa kassa natuurlijk), waar ten huize Van Eylen-D’hont dus vaak gebruik van gemaakt wordt. De strakke deadline van 15 minuten proberen te halen, daar doe ik niet aan mee. Ik doe het gewoon op’t gemakske, en zo staat er toch nog in 20 à 25 minuten een deftige maaltijd op tafel. Het leuke aan het boek is ook dat je enkele doodsimpele shortcuts leert, om alles veel sneller te laten gaan: teentjes look? niet pellen! Gewoon met wat bruut geweld door de lookpers. Wachten tot je pastawater kookt? Nah, gewoon standaard een volle waterkoker aanzetten als je begint te koken. En de keukenrobot al het werk laten doen. Evidente dingen, maar toch!

Uit het boek heb ik al heel wat dingen gekookt. De voorbije weken verschenen deze gerechten op tafel:

Rijst met tomatensaus met gerookte paprika, gegrild varkenshaasje en yoghurt
Last Import - 1 van 4
Couscous met gemarineerde kip, feta en tzaziki
Last Import - 2 van 4
Mexicaanse tomatensoep met tortilla’s en feta
Last Import - 3 van 4
Last Import - 4 van 4
Den Jamie, het blijft mijn favoriete TV-chef!

IMG_5249

Falafel Tof – says it all

1978604_635457726547169_373107015_n
Falafel Tof – foto Facebookpagina Falafel Tof

Ik heb een nieuw favoriet fast-food adresje! Fast-food dat ook nog eens gezond is, weliswaar. Ik presenteer u Falafeltof in de Antwerpse Hoogstraat. Voor 8 euro heb je er een geweldige menu-deal met een broodje falafel, zoveel toppings als je maar wilt (daar kom ik nog op terug!), dikke handgesneden frieten, en een frisdrankje. Voor 6 euro heb je een bakje falafelballetjes (dus zonder het broodje) en een drankje, de superhealthy versie dus (en eigenlijk mijn favoriet).
10247255_654847071274901_8779871558555309748_n
Foto Facebookpagina Falafel Tof

De falafel zelf is heerlijk sappig (totaal niet droog dus), crispy vanbuiten en vol van smaak. Zonder twijfel de beste falafel die ik al gegeten heb. Als je je bestelling krijgt, mag je naar hartenlust je bakje of broodje aanvullen met de salades die in de toog uitgestald zijn. En dat zijn er –zonder zwans- zeker een 25-tal. Handgemaakt door de lieftallige (collega-foodblogster) Vanessa @vanevalentine. Je kan ook nog kiezen voor betalende extra’s zoals hummus en feta, wie mij kent weet dat ik daar niet aan kan weerstaan. Als drankje kan je kiezen uit elke alternatieve frisdranken, of huisgemaakte limonade, wederom een aanrader!
IMG_5329 IMG_5248
Het is wat het is, een lekkere snelle hap, en zoveel meer kan ik daar dus niet over vertellen. Oh ja, en ook een leuk hedendaags interieur, met een gezellig zonneterrasje vooraan. Falafel tof, toffer, tofst!

Falafel Tof – Hoogstraat 32, Antwerpen

Asperges

Cochon de Luxe

* Deze blogpost is een gezamenlijke food review van Elidesc en mezelf. Dezelfde blog lees je dus ook hier. De foto’s van de gerechten plukten we van de Instagramaccount van de chef zelf: @tomvanlysebettens. Volgtip voor foodies! *

Het stond in de horecasterren geschreven, dat Tom Van Lysebettens en Alison Roels – onder meer chef en maitre in Coeur d’Artichaut en inmiddels ouders van Daniel (ode aan de Gentse burgervader?) – samen een eigen restaurant zouden opstarten… Begin maart 2015 was het zover: Cochon de Luxe opent in de Brabantdam schuin tegenover De Vitrine en Lokaal. Voor de première moest ik passen wegens op sneeuwvakantie in Italië bij mijn lunchdate van zometeen. Ondertussen bereikten ze al lang de kaap van 1000 reservaties en kregen ze behoorlijk wat aandacht in de pers. De ene recensie is al wat lovender dan de andere, zo dichtte een recensent van De Tijd (in het Sabato weekendmagazine) hen slechts ‘de diepgang van een surfplank’ toe. Straffe woorden! Meer dan genoeg redenen dus om van proefondervindelijk te gaan doen…

We hebben op een zaterdagmiddag gereserveerd tegen 13u00. Een aantal tafeltjes zijn gevuld, zeker niet allemaal. Even later krijgen we te horen dat dit eigenlijk de laatste zaterdag is dat ze lunch (€ 35 – 3 gangen) serveren wegens de minst succesvolle – als in: drukke – service. Zo is er ook wat meer tijd voor het zoontje, meer dan begrijpelijk! Na even rustig rondkijken zijn we het absoluut eens: Cochon de Luxe is met bijzonder veel smaak ingericht, vooral de verdienste van gastvrouw Alison zo blijkt. Ook leuk: de verwijzing naar het Glazen Straatje, vanuit het overigens zeer smaakvol ingerichte toilet: een klein raampje mét roze neonverlichting dat rechtstreeks inkijk geeft in de keuken.

Ik drink een glaasje Franse Crémant als aperitief: de details heb ik niet genoteerd, maar ik herinner mij een gelige kleur en een zweem van champagne. Daarbij verschijnen op tafel enkele amuses (van boven naar onder): mousse van gerookte sprot met kaviaar van mosterd, krokantje van spek en een verbeelding van de moestuin.

Foto: @tomvanlysebettens op Instagram

Foto: @tomvanlysebettens op Instagram

Foto: @tomvanlysebettens op Instagram

Even over dat laatste: twee rauwe worteltjes zitten geprikt in een crème van wortel met een crumble van brioche die de aarde verbeeldt. Stuk voor stuk goed uitgedachte hapjes met diepe smaken. Op tafel staan ook nog flinterdunne kaaskoekjes (eerder blaadjes).

Asperges

Vervolgens worden we verrast met een extra voorgerecht: witte asperges met lychee en brokkelkaas. De asperges zijn beetgaar tot quasi rauw en contrasteren goed met de stevige smaak van de brokkelkaas. Voor de lychee als toevoeging ben ik iets minder gewonnen, mijn tafelgenote kan zich er wel in vinden.

Daarbij kies ik een glas wit van de Côtes de Thongue (€ 6): Viognierdruif, gemaakt op Domaine La Condaminé L’Eveque. Ik geniet.

Het officiële voorgerecht bestaat uit doornhaai, schaaldierenjus en speculoos als hoofdingrediënten. Onderaan ligt nog gemarineerde zwarte tomaat. Ik hou van vis met vast vlees en alle haaisoorten bestaan zo, ook scoor je bij mij steevast met een jus van schaaldieren. Alleen ben ik opnieuw minder wild van de zoete toets: speculoos.

Foto: @tomvanlysebettens op Instagram

Rilette en espuma

Ondertussen zijn we bij het hoofdgerecht aanbeland. We krijgen elk een mooi groot bord met een opvallende groene streep naast Mechelse koekoek met zilveruitjes en vanilleenerzijds en bloemkool met truffel anderzijds. Daarbij krijgen we nog een klein kommetje met rilette van kip en espuma van dooier. Misschien is het toeval, maar ik heb al meermaals kip gekregen toen ik bij chef Van Lysebettens aan tafel schoof. Zou hij graag met dit gevogelte werken? Er heerst eensgezindheid: een bord dat af is en een extraatje on the side dat perfect aanvult.

Als rode wijn wordt er La Clape (€ 6) van Chateau Mire L’Etang gekozen. Deze combinatie van Syrah en Grenache onderstreept dat ze bij Cochon de Luxe enkel kwaliteit schenken.

Foto: @tomvanlysebettens op Instagram

Als laatste gang van het menu verschijnt witte chocolade, yoghurt, consommé van aardbei, gepofte rijst. De witte chocolade neemt de bovenhand van de yoghurt, de consommé van aardbei proeft lekker zomers. Wederom een mierzoet gerecht, al is dat voor een dessert natuurlijk niet zo verwonderlijk.

Afronden doen we met cappuccino en daarbij horen nog meer verwennerijen: aardbei en kokos, crème van Jack Daniels en cacao en krokante meringue. Vooral de combinatie van aarbei en kokos blijft hier hangen, en de prachtige gouden kleur van de meringue.

Foto: @tomvanlysebettens op Instagram

Foto: @tomvanlysebettens op Instagram

Chef Tom is zonder meer een estheticus. Hij dresseert (en fotografeert) met overgave en bovendien in een geheel eigen stijl. Je kunt zijn keuken niet vergelijken met de tegenwoordig erg populaire stijl die ik gemakshalve als ‘Scandinavië meets Flemish Foodies met hier een daar een toets citroengras en een vleugje yuzu’ omschrijf. Tom rijdt zijn eigen koers, met een toch wel opmerkelijke rode lijn: zoete details. Lychee bij de asperges, speculoos bij de doornhaai, vanille bij de kip. Een zoetekauw zal ik nooit worden, dus zal ik het thuis in mijn keuken niet zelf toepassen. Dat betekent niet dat ik niet van zijn gerechten hou, integendeel. Dat een recensent de gerechten van Tom durft benoemen met ‘de diepgang van een surfplank’, kunnen we echt niet vatten. Of anders gezegd: op deze smaakgolf surfen wij maar al te graag mee!

Meer dan 1000 reservaties zeggen genoeg: het komt helemaal goed met Cochon de Luxe, Tom en Alison. Het is zelfs al goed. Al het beste en tot de volgende!

Milano 2015 - 17 van 35

Milano met La Mamma!

Begin april muisde ik er met de mama enkele dagjes tussenuit naar Milaan. Ik woonde in het noorden van Italië, op enkele uurtjes treinen van Milaan, mama vloog over vanuit Brussel. We hadden maar drie dagen, dus we moesten en zouden optimaal genieten, ah ja! Begin mei is de wereldtentoonstelling in Milaan ook gestart, met als thema Food. Jammer dat we dat net moesten missen, maar daarnaast hebben we tal van geweldige adresjes ontdekt, te goed om daar geen blogpostje aan te wijden.

Milano 2015 - 3 van 35

In de schaduw van de magnifieke duomo van Milaan is er een bakkertje, Da Luini waar ze een specialiteit verkopen: panzerotti. Gefrituurde of gebakken deegjes met daarin tomatensaus en mozzarella. Een toegeklapte pizza quoi. Lekker vettig, maar toch vooral heel lekker.
Milano 2015 - 2 van 8
We zwierven nog wat rond in de buurt van de kathedraal, en belandden er voor het avondeten bij Cocopazzo, een Toscaanse trattoria. Eerst aten we befaamde bruschetta (altijd met buffelmozzarella), ik bestelde ‘steak tartare’, omdat dat al zo lang geleden was, de mama tagliata. De steak tartare was wat onnozel gedresseerd, maar smaakte desalniettemin geweldig, de mama was lovend over haar malse stripjes steak met daarbij een soort van tempura van courgette. Tijdens de digestieve wandeling terug naar het hotel genieten we nog even van de duomo die in het maanlicht baadt, en ontdekken we een pizzeria waar een lánge rij Italianen te wachten staat om een tafeltje te bemachtigen, dát is een goed teken! We noteren de naam van de pizzeria om later eens op onderzoek uit te gaan… Milano 2015 - 7 van 35 Milano 2015 - 8 van 35
Milano 2015 - 3 van 8   Milano 2015 - 10 van 35 Milano 2015 - 11 van 35
Met ons 100% Milaan gidsje in de hand, vatten we de volgende dag wandeling nr.2 aan: door de hippe wijken Brera en Garibaldi. Milaan doet zijn titel als wereld-fashion stad geen oneer aan, en in een mum van tijd scoren we een ganse outfit voor la mamma voor mijn trouwfeest, mét schoenen #enal. Vieren doen we met een glaasje prosecco en een mozzarellatasting in mozzarella-bar Obicà.

Milano 2015 - 4 van 8 Milano 2015 - 13 van 35 Milano 2015 - 14 van 35 Milano 2015 - 15 van 35 Milano 2015 - 5 van 8  
Onze namiddag-missie is de flagship store van Eataly. Een foodshopping-walhalla, je kan het je niet inbeelden! Onze matinee sluiten we af met een gelato bij Grom.

Milano 2015 - 18 van 35 Milano 2015 - 19 van 35 Milano 2015 - 20 van 35 Milano 2015 - 21 van 35 Milano 2015 - 22 van 35 Milano 2015 - 23 van 35 Milano 2015 - 24 van 35 Milano 2015 - 25 van 35
’s Avonds had ik gereserveerd bij Senzatempo, een topper in Milaan, als we de recensies op tripadvisor mogen geloven. Een erg hippe keet, die op deze donderdagavond wel zo goed als leeg was. De specialiteit is vis, en de drankpairings zijn op maat gemaakte cocktails van de barman. Een verrassend concept, om op z’n minst te zeggen. Wat de cocktails nu net waren, dat is me al ontgaan, maar het smaakte geweldig bij de lichte visgerechten. Als voorgerecht bestelden we een zalmtartaar. Fris en correct, met een verrassend streepje frambozencoulis bij. Dat zou nu niet mijn eerste keuze zijn om bij zalmtartaar te combineren, maar het werkt wonderwel. Tot ik merk dat de frambozenstreep gewoon als garnituur bij élk gerecht geserveerd wordt. Dan was het met die zalm gewoon een toevalstreffer. Nog meer teleurgesteld ben ik met mijn ‘kreeft van de chef’ die een gewone een gekookte koude kreeft is. Bellevue, maar dan zelfs nog zonder de garnituren. Een lekkere kreeft, daar niet van, maar ik had toch wat meer inspiratie van de chef verwacht. Hip & trendy keuken in Milaan is toch niet wat het in België is anno 2015. Ik heb het al eerder gemerkt: in Italië blijf je beter bij de geweldige klassiekers.

Milano 2015 - 27 van 35 Milano 2015 - 6 van 8 Milano 2015 - 7 van 8
Dat doen we dan ook voor onze laatste lunch, waarbij we afzakken naar Pizzeria Sorbillo, de pizzeria die al sinds de eerste avond op onze radar staat. Na wat opzoekingswerk vind ik uit dat de pizzeria een rechtstreekse import is uit Napels, de geboortestad van de pizza. ’s Middags openen de deuren om 12u, en ja hoor, er staat al een rijtje aan te schuiven! We mogen met de eerste groep mee naar binnen, en zitten 15 minuten later al met een overheerlijke dampende pizza onder onze neus. Op de kaart staan een 10-tal variaties op de pizza margherita, met verschillende soorten mozzarella, tomaten, olijven, parmezaanse kaas enz. En dan ook nog pizza’s met wat meer toppings, de oorsprong van elk ingrediënt er zorgvuldig bij genoteerd. Ik kies voor de margherita met buffelmozzarella, san marzano tomaat en 36-maanden oude Parmezaan, en ja hoor, het is de beste die ik ooit in mijn leven gegeten heb! Ik denk dat je dit enkel in Napels kan evenaren. Per dag bakken ze er trouwens maximum 400 pizza’s, dan sluiten ze de keet! Voor de zekerheid ga je dus best voor de lunch, je kan er echt wel een heel tijdje op voort, de pizza’s zijn letterlijk groter dan het bord waarop ze geserveerd worden. We moeten even bekomen, en doen dat langs de prachtige kanaaltjes van Naviglio.

Milano 2015 - 29 van 35 Milano 2015 - 30 van 35 Milano 2015 - 31 van 35 Milano 2015 - 32 van 35 Milano 2015 - 33 van 35 Milano 2015 - 8 van 8
We logeerden trouwens in de gezellige B&B ‘Vietnamonamour’, volledig ingericht in Vietnamese-Oosterse stijl. De Vietnamees-Italiaanse eigenares ontvangt je met open armen, en doet maar al te graag een babbeltje in’t Frans. Het ontbijt is niet meteen om over naar huis te schrijven, maar de zelfgemaakte cake heeft wel een verrassend Oosters tintje.

Milaan is echt een leuke stad, zeker in zo’n lentezonnetjes. Ideaal om met je liefste la mamma te doen!

B&B Vietnamonamour. Aanrader!

B&B Vietnamonamour. Aanrader!

Puur Eten - 5

Het kookboek van de week: Puur Eten dat je gelukkig maakt

Et voilà, we zijn terug in België. Voorgoed. Voor nu toch. Ik ben ondertussen ook terug aan het werk (meer daarover volgt nog wel eens), maar ik heb wel het geluk dat ik vaak overdag thuis ben. Veel tijd dus. Momenteel wordt die vooral ingenomen met het plannen van ons huwelijk (30 mei baby!), maar ook met veel koken!

Vandaar dat ik het plan heb opgevat om met een nieuw rubriekje op de blog te starten: Het kookboek van de week. Die titel hoef je absoluut niet letterlijk te nemen, want mezelf kennende gaat het niet lukken om elke week een nieuw kookboek te bespreken. Zoals het waarschijnlijk zeer herkenbaar is bij andere foodies, heb ik een echte kookboekverslaving. Ik heb er zoveel in de boekenkast staan, dat ik er zeker van ben dat, moest ik elke dag 3 gerechten uit die boeken klaarmaken, dat ik nog kan blijven koken tot mijn 150ste. En dat gaan we niet doen hé. Fin, first world problems, maar toch wil ik graag wat meer uit die boeken gaan koken (ik bedwing om niet te veel te ‘pinteresten’), en zo stelselmatig boek per boek af te gaan. Nieuwe kookboeken die ik niet kan laten liggen in de boekenwinkel, maar ook ‘oude’ pareltjes uit de kast.

Nummer 1 op de lijst is ‘Puur Eten dat je gelukkig maakt‘ van Pascale Naessens. Haar vijfde kookboek weeral. Ik schafte het ergens vorig jaar in november aan, toen het net uit was. De 4 andere heb ik ook al sporadisch gebruikt, en toch wist dit 5de boek weer mijn aandacht te vatten. De theorie van minder koolhydraten eten en pure en gezonde ingrediënten kende ik al (en wordt in dit boek uiteraard weer herhaald), maar toch zijn de recepten weer erg verrassend, origineel, en zoals steeds met slechts enkele eenvoudige ingrediënten. Straf toch, dat Pascale N. ze telkens weer uit haar mouw kan schudden. Maar iets zegt me dat ze nog makkelijk 5 boeken op dit elan kan schrijven.

Vriendin @elidesc zorgde voor een eerste kennismaking met het boek, en kookte er alvast 2 gerechten uit tijdens een etentje (+ ook nog een lamsschouder met pompoen uit een ander ‘Pascalleke’). Soepje met garnalen, champignons en lente-uitjes en Appel met mozzarella in de oven. Verrassend, en zonder aan Elise’s kookkunsten te willen afdoen, doodeenvoudig!
Puur Eten - 6 Puur Eten - 7
Foto- en kookcredits voor @elidesc

Vorige week ging ik zelf aan de slag, en maakte o.a. klaar:
Warm fruit in een heerlijke crème van kokosmelk en Citrusvruchten met ricotta en pistachenoten. Twee ware ontbijttoppers, vooral dat tweede. De combinatie van de citrussen met ricotta, honing, goede olijfolie, honing en pistache-nootjes (zo heb je gelijk het recept) is ronduit geniaal. Zou ik elke ochtend kunnen eten. Ik zou wel niet élke ochtend partjes uit appelsienen en pompelmoezen kunnen staan snijden. Het is geven en nemen…
Puur Eten - 1 Puur Eten - 3

En ‘s avonds kwam er o.a. een ovenschotel met lamsvlees en groenten op tafel. Zeker geslaagd, maar Pascale doet het lamsvlees rauw samen met de groenten in de schotel, en dat is wel jammer. Ik had zo’n schoon stukske lamsfilet gekocht, maar dat kwam door te lang in de oven gezeten te hebben niet meer tot zijn recht. De volgende keer dat ik dit maak, bak ik het lamsfiletke apart in de pan.
Puur Eten - 8

Niets dan lof over de Tonijn met pittige aubergines, en de absolute favoriet (en blijver hier in huis) is de Ragout met courgettespaghetti. Pascale’s variatie op de klassieke spaghetti bolognese. Ze heeft daar niet het warm water mee uitgevonden, maar verrassend is hoe snel de ragout klaar is, in vergelijking met een klassieke tomatensaus. En het hoeft helemaal niet in te boeten aan smaak. Het was ook de première van mijn nieuwe sliertenmaker van Gefu. Ik had al een juliennesnijder, maar met deze ‘slijper’ gaat het echt vanzelf, en praktisch geen zaadlijsten van de courgette die je moet wegsmijten. Hierbij het recept!
Puur Eten - 2 Puur Eten - 4

Ragout met slierten van courgette (voor 2)

  • 150 gr varkensgehakt
  • 2 wortelen
  • 1 ui
  • 3 grote courgettes
  • 2 teentjes knoflook
  • 70 gr tomatenpuree (da’s zo’n klein blikje)

Snij de courgette in slierten en leg ze in een ovenschaal. Overgiet met olijfolie, kruid met peper en zout en zet de schaal 15 minuten, met een zilverpapiertje over, in een oven van 180 graden.

Snij de wortelen, ajuinen en look fijn. Stoof aan in olijfolie en voeg het gehakt toe. Als het vlees gaar is, voeg je de tomatenpuree toe (en vul het blikje nog tweemaal met water, en voeg ook toe). Kruid met peper en zout. Serveer de saus bovenop de courgetteslierten.

Merci Pascale!
Het boek is uitgegeven door Lannoo en kost rond de 20 euro.

open lasagne

Open lasagne met gerookte zalm, ricotta en pesto

Foto: @elidesc

Et voilà, nog een gerechtje uit de chalet: een open lasagne. Gemakkelijk te maken hier, want verse lasagnebladeren kan je overal vinden. Niet gemakkelijk te maken, omdat het wat effort vraagt om rondjes uit te steken. Frederic is niet content als dit op het menu staat, omdat hij de lasagne-rondjes-uitsteker-van-dienst is. Maar dankzij de talrijke lofuitingen achteraf, is dat meestal allemaal snel vergeten. Dus: een best wel feestelijk gerechtje waarmee je altijd kan scoren, en niet al te veel werk ik!

Open lasagne met gerookte zalm, ricotta en pesto (voor 4 personen, als voorgerecht)

  • 4 vellen verse lasagne
  • 2 pakjes gerookte zalm
  • 1 potje ricotta
  • 1 handvol walnoten
  • rasp van 1 citroen
  • 100 gr pijnboompitten
  • 2 bussels basilicum
  • 1 teentje look
  • 100 gr geraspte parmezaan
  • olijfolie

Meng de ricotta met grofgehakte walnoten, citroenrasp en breng op smaak met peper en zout.

Maak de pesto: rooster pijnboompitten in een anti-aanbakpan zonder vetstof, en blend met 3/4de van de basilicum, het teentje look, parmezaan en een gulp olijfolie.

Blend de rest van de basilicum met olijfolie, tot je een mooie groene basilicumolie hebt (tip: ik bewaar die altijd in een spuitflesje in de koeling. Door de koude gaat de olie stollen, waardoor de basilicum mooi bewaard blijft. Ik gebruik de olie dan om salades af te werken, of op tomaat-mozzarella. Om de olie snel terug vloeibaar te maken, hoef je het flesje slechts enkele seconden in de microgolf te zetten).

Snij rondjes uit de lasagnevellen (voor 4 personen heb je 12 ‘rondjes’ nodig) en kook ze gaar in gezouten water, ga voorzichtig te werk, en kook niet te veel bladeren tegelijkertijd. Laat uitlekken op een vochtige handdoek.

“Bouw” de lasagna in serveerringen: begin met een plakje lasagne, zalm, smeer daarop de ricotta, pesto, daarop bladje lasagna. Zo twee keer. Werk af met een toefje pesto, basilicumblaadje en de basilicumolie. 

limoncellomousse

Mousse van Limoncello

foto @elidesc

Mousse van Limoncello is één van de dessertjes die op ons menu in de chalet staan dit jaar. Ik vond het recept via Libelle Lekker, en het wordt hier goed gesmaakt! Een paar weken geleden was vriendin @elidesc op bezoek, en die nam uitgebreid de tijd om foto’s te nemen. Fijn, want daar vind ik hier amper tijd voor (en ik heb mijn deftige camera niet bij). Vandaar dat ik dus nog eens wat recepten kan posten, om te beginnen, deze mousse voor volwassenen! Let wel: er moet enorm veel opgeklopt worden, ik zou er niet aan beginnen zonder mijn trouwe KitchenAid.

Mousse van Limoncello  (voor 6 potjes)

  • 3 eieren
  • 1 citroen
  • 60 gr suiker
  • 4 gr gelatine
  • 1,5 dl slagroom
  • 1 el bloemsuiker
  • ongezouten pistachenootjes (of discobolletjes, ik had geen pistaches op dat moment)
  • 70 ml Limoncello

Splits de eieren. Rasp de schil van de citroen en pers ‘m vervolgens uit.

Klop de eidooiers met de kristalsuiker en de geraspte citroenschil tot een dikke witte massa. Laat de gelatine 5 minuten weken in koud water.

Verwarm het citroensap. Knijp de gelatine uit en los ‘m op in het warme citroensap. Laat een beetje afkoelen. Klop het citroensap door het eiermengsel.

Klop de eiwitten stijf. Klop in een andere kom de room stijf met de bloemsuiker. Meng de limoncello door het ei-citroenmengsel en spatel daarna eerst de slagroom en vervolgens het eiwitschuim door de massa. Verdeel het mengsel over glazen en laat 2 uur koelen.

Hak de pistachenootjes fijn. Werk de glaasjes af met pistaches.

cat 2

Restaurants in Sauze D’Oulx, deel 2: bovenop de berg

In Sauze D’Oulx kan je niet enkel in het stadje erg lekker eten, ook bovenop de berg in het skigebied zijn er ook resto’s die het vermelden waard zijn! Vreemd genoeg zijn we in het skigebied, buiten Sauze D’Oulx (Sestriere, Sansicario, Cesanna, Claviere of Montgenèvre) nog niet veel deftigs tegengekomen. Dan moet ik het meestal stellen met een panini of een stukske pizza…

Als je skilift naar boven neemt, kom je uit bij Sportinia, een soort van centraal plein in het skigebied. Je kan er in alle hoeken op het terras in’t zonneke zitten (indien de weersomstandigheden het toelaten, dat is ongeveer 65% kans van wel), en ook lekker eten bij Orso Bianco. Orso heeft een hamburgerkraam, een bar met snacks en grote koppen cappuccino en een sinds dit jaar gerestaureerd restaurantgedeelte. Mooi gedaan daar, en echte authentieke Piemontese keuken. Je kan er zowel in de bar als in het restaurant de beste lasagne bestellen, voor een luttele 8 euro! In het restaurant is de pasta met everzwijn-tomatensaus ook een aanrader. En je kan er verschillende soorten van mijn favoriete Italiaanse biertje Balladin krijgen. Must try!
IMG_4973
lasagne IMG_4805
IMG_4975
Vorig jaar was ik helemaal weg van Ciao Pais, een restaurant dat enkel bereikbaar is via de piste (of sneeuwscooter, 5 euro voor een enkele rit). Het is er nog steeds goed hoor, maar sinds de update van Orso Bianco is de prijs-kwaliteit daar wel beter. Desalniettemin kan je er wederom specialiteiten uit de Piemonte eten. Er is een geweldig terras, met een prachtige resident-kat, die zich graag laat aaien. Reden genoeg voor mij om er langs te gaan!
IMG_4986 IMG_4987

cat
En dan is er nog restaurant Naskira, beter bekend als Il Capricorno, dat zowaar een vermelding heeft in de Michelin-gids. Het is me begin dit jaar eindelijk gelukt om er eens te gaan eten, en ja, dat heeft wel iets. Helemaal ondergesneeuwd in mijn skikleren daar aankomen. Helm, jas en handschoenen afgeven, en vervolgens gaan zitten en een propere witte stoffen serviette over je schoot gevouwen krijgen. Ik at er vitello tonnato (met heerlijk versgebakken brood bij) en daarna piepkuiken met gegrilde paprika. Wegens de sneeuwcondities lieten we wijn achterwege, en sloten we af met een geweldige cappuccino. Het was lekker, maar met elk 50 euro lichter, was het best wel een prijzige lunch. Niet voor elke dag!
IMG_4979
IMG_4810 IMG_4813 IMG_4814
In de drie juist vernoemde restaurants kan je trouwens ook overnachten. Wederom prijzig, maar lijkt me wel speciaal!

Onlangs hebben we ook nog een goede pizzeria ontdekt: Cicci’s House. Het bevindt zich aan het tussenstation (Sarnas) van onze skilift in Jouvenceaux, en dat stukje is dit seizoen nog maar sinds enkele weken bereikbaar. Die mensen zullen nog geen goede zaken gedaan hebben dit jaar. Reden te meer om er eens een verse houtovenpizza voor een luttele 7 euro te gaan eten! Je kan er ook een bordje samenstellen met antipasti, dat staat nog op mijn to do lijstje!
2015-02-05 12.21.54
7 euro voor een versgebakken houtovenpizza, bovenop de berg. Only in Italy!

Omdat we niet elke middag uitgebreid willen lunchen, belanden we meestal bij La Sosta voor een panini, of ‘Bij den Blacky’, zo genoemd door mijn vriend omdat er ooit eens een zwarte hond zat :-D, tja… Lekkere broodjes daar met Italiaanse specialiteiten, even opgewarmd tussen de panini-grill. En daarbij, jaja alweer, een lekkere cappuccino! Er is trouwens meestal ook plek op het terras daar, wat je niet van alle bars kan zeggen…
2014-03-20 15.06.11
Den Blacky…

Tenslotte ook nog een eervolle vermelding voor Capanna Mollino, van dezelfde eigenaar als La Fontaine. ‘s Middags zitten er meestal de groepen van Club Med, waardoor het restaurant niet toegankelijk is. Maar het is er heerlijk vertoeven op het terras, of in ‘het glazen huis’ onderaan, waar altijd het haardvuur brandt, en je Black Angus-vlees hamburgers kan krijgen.
IMG_4983

auberginecurry

Dagen zonder vlees: curry met aubergine en pompoen

Yes, ik houd het al 5 dagen vol! Het is wel niet makkelijk, het valt me op hoeveel ik onbewust in mijn mond steek als ik in de keuken sta. Na het ontbijt sta ik dan de bordjes waar de charcuterie op ligt op te ruimen, restjes gaan dan in plastiekfolie, en dan blijft daar vaak nog een restje van bijv. parmaham over… Normaal steek ik dat dan in mijn mond. Of een stukje gerookte zalm, dat soort dingen. Zonet heb ik nog 4 kg vlees staan te versnijden voor stoofvlees, daar kan je natuurlijk makkelijker afblijven!

Naast een flinke portie stoofvlees voor 17 man, maakte ik vandaag ook nog een vegetarische curry klaar voor 2 gasten en Fre en mezelf. Ik vond het op de geweldige blog The Bojon Gourmet (via Pinterest uiteraard, waar ik trouwens een heel deel ‘dagen zonder vlees’-recepten verzameld heb). Ik voegde zelf nog pompoen toe aan het recept, en helaas vind je hier in Italië niet al te veel specerijen, kardemom, forget it! Ik deed het dus met wat ik hier kon vinden in de Alpencarrefour, en het was ook geweldig lekker, en dus gemakkelijker!

Here we go!

Curry met aubergine en pompoen (voor 4 pers)

  • 400 gr blokjes pompoen
  • 1 grote of 2 kleine aubergines
  • 1 grote ui
  • 1 teentje look
  • boter
  • 2 tomaten
  • 1 blik tomatenblokjes
  • 1 blik kokosmelk
  • enkele kerstomaatjes
  • rasp en sap van 1/2 citroen
  • 250 ml yoghurt
  • enkele blaadjes munt of koriander
  • gekookte rijst (ik gebruikte meergranen, basmati of jasmijn kan natuurlijk ook)
  • 1 el currypoeder
  • 1 th lepel cayennepeper
  • 1/2 th lepel muskaatnoot
  • 1/2 th lepel kaneel
  • 1 th lepel venkelzaadjes
  • 1 th lepel korianderzaadjes
  • peper en zout
  • krokante uitjes om af te werken

Snij de aubergine en pompoen in gelijke blokjes. Leg bakpapier op een ovenplaat, en schik hier de stukjes groente op. Kruid met peper en zout, en overgiet royaal met olijfolie. Zet ongeveer 20 minuten in een oven van 180 graden.

Snij de ajuin en tomaten in fijne blokjes. Smelt een klontje boter in een grote stoofpot (bijv. een Creuset), en laat de ajuin hier 10 à 15 minuutjes in zweten. Voeg ook de koriander- en venkelzaadjes toe, en knijp er een teentje look in uit. Als de ui mooi glazig is, voeg de curry en cayennepeper toe, en de aubergine en pompoen, laat even meestoven.

Voeg dan de kokosmelk toe, en vul het blik nog eens met water, en voeg dat ook toe. Dan de gesneden tomaten en het blik tomaten. Voeg kaneel en muskaatnoot toe, en kruid af met peper en zout. Laat nu maar rustig sudderen, een half uurtje ongeveer.

Meng de yoghurt met citroenrasp en -sap, hak wat muntblaadjes fijn, en kruid met peper en zout.

Kook de rijst gaar. Proef of de curry op smaak is, en kruid eventueel nog wat af. Serveer de rijst met de curry, en werk af met een kwak yoghurt, fijngehakte munt of koriander en krokante uitjes.

PS: jammer van de slechte foto. Helaas niet veel tijd hier om er mijn werk van te maken, en ook al niet de juiste camera mee…

Meer Posts