thakek-elephant-cave

De Thakek Motorcycle Loop

Als er iets is dat heel wat andere reizigers die we onderweg in Laos tegenkwamen aanraadden, dan is het de Thakek Motorcycle Loop wel. Het is een brommertocht van 3 à 4 dagen door minder toeristisch gebied, en in een handige cirkel, zodat je nooit dezelfde weg hoeft terug te rijden.

In Thailand deden we enkele jaren geleden een gelijkaardige loop rond Chiang Mai, maar dan volledig zelf uitgestippeld. Eén van onze memorabelste reiservaringen ooit, dus de Thakek loop stond zeker op ons to do-lijstje!

Thakek zelf is een weinig interessant stadje langs de Mekong. Zowat elke reiziger die de loop wilt doen, belandt bij guesthouse Travellodge, alwaar een ‘Thakek Motorcycle Loop logboek’ ligt, zeg maar de bijbel voor wie er zelf aan wilt beginnen. Een rijk geïllustreerd boek, gemaakt door brommerrijders voor ons. Het is wel leuk om eens door te bladeren, maar uiteindelijk maak je toch gewoon je ervaring zelf, dus zo’n meerwaarde was het niet voor ons. Laat staan Travellodge zelf: zeker geen goede prijs/kwaliteit en eigenlijk gewoon echt een scruffy, vuile plek. We zijn er dan ook maar één nacht gebleven, alvoor wij aan onze loop begonnen.

thakek-kaart
Naast de Travellodge was er gemakkelijkheidshalve een brommerverhuur, bij Mr. Ku. Een zeer vriendelijke Lao die ons een handig kaartje gaf, en enkele tips. Hij drukte ons ook op het hart dat we hem zeker moesten bellen als we ergens in panne zouden vallen, hij heeft overal wel zijn ‘mannetjes’ langs de loop die ons uit de nood zouden kunnen helpen. Toch alvast geruststellend!

thakek-freetje thakek-dag-1 thakek-dag-1-2 thakek-landschap

thakek-freetje-2
Wij namen de loop in tegenwijzerzin, en zouden onze eerste etappe halt houden in het dorpje Tha Lang. Prachtig weer, een brommer die vlotjes snort, en onze eerste 100 km zaten er zo op. Langs deze weg waren een heleboel grotten te bezichtigen, en een ‘swimming hole’, maar in ons ‘rij-enthousiasme’ hebben we die aan ons laten voorbijgaan (en ook wel omdat we al zoveel grotten gezien hebben). De landschappen waren ronduit prachtig! Lunchen deden we in een klein dorpje (Nakai), waar zowaar een restaurantje van een Belg was! Daarna moesten we nog maar een 20 km doen, en zagen we het landschap veranderen door de slash&burn cultuur: heelder stukken tropisch woud worden weggebrand om landbouwgrond van te maken, en in de laatste 5 jaar is er daar ook een waterkrachtcentrale gebouwd, met een gigantisch stuwmeer aan. Jammerlijke praktijken, maar het geeft wel vreemde, desolate landschapsbeelden:

thakek-slash thakek-slash-3 thakek-slash-2
Overnachten doen we in het Sabaidee Guesthouse, veelvuldig aangeraden in het logboek. Een gezellig plekje, maar weer niet al te proper helaas. Er is wel een petanquebaan, alwaar ik mijn lief twee partijtjes in het stof doe bijten, ha!

Na de opwarmingsetappe begon het zwaardere werk: 65 km maar deze keer, maar wel heel het stuk over onverharde weg. De ene keer zandweg, dan weer stukken weg in opbouw, soms eens een strookje asfalt net breed genoeg voor een brommer, en dan weer diepe modder. Aan nog geen 15 km/h ploeteren we voort. In de namiddag begint het ook nog goed te regenen, waardoor we nog meer modderpoelen krijgen. Best wel uitdagend dus! En het moeilijkste stuk was dan wel die 8 km modderwegje dat we eigenlijk niet moesten nemen, omdat we het overnachtdorpje per ongeluk al voorbij gereden waren, oeps! Maar alles ging vlotjes, en het was wel een leuke uitdaging! Het stadje Laksao stelt echt niet veel voor, en we hadden zelfs moeite om ‘s avonds iets deftig te vinden om te eten.

thakek-muddy thakek-ninja thakek-regen
Dag 3 zou een gemakkelijke etappe worden, met maar 100 km voor de boeg, maar dat was buiten de onophoudende regen gerekend! Van 9u ‘s morgens tot 14u ‘s middags heeft het eigenlijk non stop gegoten, en dus niet echt leuk om door te rijden. Ook nu laten we de bezienswaardigheden aan ons voorbij gaan. Tegen 15u bereiken we het volgende stadje, en breekt de zon zowaar door de wolken! Eindelijk wat kunnen opdrogen! We hebben eigenlijk nog niet veel zin om te stoppen, en besluiten al een stukje verder te rijden, en onderweg een overnachtingsplaats te zoeken…

thakek-regen-2 thakek-schuilen thakek-eendjes thakek-caro
Weinig succes daar, allemaal uiterst verlaten hotelletjes zonder een greintje charme. En zo staan we na 210 km rijden op één dag terug in Thakek! We hebben onze brommer nog voor één dag gehuurd, en besluiten om de volgende dag dan maar het eerste stuk van de loop nog eens te doen (ook het mooiste stuk!), en deze keer wél langs de bezienswaardigheden te stoppen.

thakek-elephant-cave thakek-koetjes thakek-elephant-2 thakek-ventje
Maar helaas, de weergoden zitten die dag ook niet mee, en na één grot bezocht te hebben, begint het weer te gieten (en ziet het er niet naar uit dat het meteen terug gaat stoppen). Als half verzopen kiekens druipen we terug af richting Thakek, en bij overmaat van ramp, valt de ketting van Frederic’s brommer er ook nog eens af. Snel gemaakt, maar hij voelde dat de ketting het niet lang meer zou houden. En dat was dan het einde van onze loop.

De Thakek Motorcycle Loop is een prachtig stukje (authentiek) Laos, en op zich al zeker de moeite om al die knappe landschappen al brommerend in je op te nemen. En er is nog veel meer aan, maar dat hebben wij dan een beetje gemist door de weersomstandigheden, jammer! Maar desalniettemin zeker een aanrader dus!

dt-waterval-5

Dagtrippen in Laos

Na de Luang Namtha triatlon en de Gibbon Experience gingen we met de slowboat, trouwens nog steeds in het leuke gezelschap van onze Nederlandse boomhutvrienden, in 2 dagen naar Luang Prabang. De eerste dag was het gezellig en gezapig in de longboat, met een tafeltje om te kunnen yathzee’en en te uno’en, prachtige zichten langs de Mekong, en op het einde van de dag werden we zelfs beloond met een regenboog over de Mekong, memorabel! Overnachten deden we in het volledig op toeristen voorziene doch gezellige stadje Pak Beng. De tweede dag op de Mekong zaten we op een krappere boot, en begon het allemaal wat lang te duren, en waren we blij eindelijk in Luang Prabang te zijn.

dt-slowboat-2
Gezellig op de slow boat!
mekong
Regenboog over de Mekong

Luang Prabang is een knappe stad, met véél tempels, een leuke avondmarkt en vele leuke eettentjes, maar wat bij ons vooral is blijven hangen, zijn de Khuong Si watervallen, op zo’n 25 km van LPB. Zowat elke tuk tuk chauffeur stelt het aan je voor als je voorbij passeert dat hij je mee naar de watervallen neemt, dus je kan het niet missen. Wij spraken af met 2 van de Nederlanders en een Frans koppel, ook van op de boot, dat we samen een tuk tuk zouden charteren.

dt-luang-prabang
Lovely Luang Prabang
dt-luang-2
Mount Phousi, Luang Prabang

Wij zouden hier werkelijk elke dag naar een andere waterval kunnen gaan kijken, maar wat deze zo uniek maakt, zijn de helder blauwe waterplateau’s waar de waterval in terecht komt, echt supermooi!

dt-waterval-3 dt-waterval-5 dt-waterval-4
Eerst deden we nog een sportieve effort naar de bovenkant van de watervallen, alwaar je een mooi uitzicht had, maar de echte beloning kwam toen we terug beneden (na een vreselijk gladde afdaling op Teva’s) in het helderblauwe koele water konden plonsen. Eens kunnen zwemmen in prachtig blauw water (mét visjes die aan je benen komen zuignappen, wat een kriebels!), meer moet dat soms niet zijn!

dt-waterval-2
Dat ‘t wel frisjes is in’t water!
dt-waterval
De volgende dagtrip die misschien niet bovenaan onze aanraderslijst staat, is gaan ‘tuben’ in Vang Vieng. Een zogeheten backpackersheiligdom, lees: een vroeger stil en gezellig stadje dat door een meute zatte Westerlingen volledig de verwoesting ingetuimeld (of zeg inge’tubed’) werd. De hoofdactiviteit in Vang Vieng is om in een binnenband van een camion de rivier af te dobberen, terwijl je tussenstops kan maken in verschillende bars langs de rivier. En het is daar dat het grondig is fout gegaan: de bars serveerden niet alleen het smakelijke en onschuldige Beer Lao, maar ook veel sterke drank, en dan op de koop toe nog allerlei drugs en paddo’s. Een droef dieptepunt was toen er in 2011 maar liefst 22 hedonistische backpackers kopje onder gingen, en nooit meer bovenkwamen. Lees dit artikel er maar eens op na. Sindsdien is er grote kuis gehouden, en zijn er maar liefst 24 bars gesloten. Vandaag blijven er nog maar een stuk of vier bars open, en konden we een glimp opvangen van wat het ooit moet geweest zijn, maar zelfs die glimp kan ons verre van bekoren.

Om 12u ‘s middags klommen we een tuk tuk in met onze gehuurde binnenband, samen met nog een bende Britse habitués. Dat konden we afleiden doordat ze elks een ketting hadden gemaakt van de metaaltjes om een bierblikje te openen. Ruwgeschat hadden ze toch elk een ketting van gemiddeld 400 metaaltjes, om maar te zeggen… Bij het beginpunt van het tuben is de eerste bar, alwaar je verwelkomd wordt met een eerste shotje, en een armbandje. Al snel wordt het duidelijk: per alcoholische consumptie die je drinkt, krijg je een armbandje. Dat draagt iedereen dan als een soort van zattemanstroffee in Vang Vieng (naast de bierketting hé), volgens mij zouden Lloret de Mar of Salou er nog iets van kunnen leren!

In de bar schalt foormuziek, en zodra de andere ‘tubers’ toekomen, beginnen ze ‘beerpong’ te spelen. (een flauw bierspelletje). Niemand maakt ook maar aanstalten om iets te doen met zijn tube, en na een half uurtje gadeslaan, besluiten wij om maar eens te gaan doen waarvoor we gekomen zijn: tuben! Met je sandaalvoeten in het water gaan staan, wat onhandig in je binnenband ploffen, en drijven maar. Meer is er niet aan, en het is best wel plezant. We zien de skeletten van wat ooit de 24 bars moeten geweest zijn, en houden nog eens halt bij een bar onderweg. Daar lijkt het of ze Studio Brussel opgezet hebben, en is het leuk zitten langs het water. Geen backpackende ziel te bespeuren verder, die zitten nog allemaal te bierpongen in de eerste bar. Wij terug in onze bandboot, en na nog goed een uurtje gezapig dobberen zijn we al aan de laatste bar en tevens afstappunt. Zeer praktisch trouwens dat die net aan een stroomversnelling ligt! Na wat geploeter en een dappere redding door enkele plaatselijke kindjes (die niet blozen om daar geld voor te vragen), zit onze tubing er alweer op. Zo pakweg vier uur en 1 promille vroeger dan onze beerpongvrienden durf ik zeggen. ‘s Avonds zien we ze op blote voeten als zombies door Vang Vieng strompelen…

dt-tuben dt-tuben-3 dt-tuben-2
Het tuben is plezant, maar tenzij je graag naar programma’s als Oh oh Cherso en Hete Kussen uit Salou kijkt, (of misschien zelf een bierketting wilt maken?), is Vang Vieng toch niet echt aan te raden als je het ons vraagt. Achteraf vernemen we dat je ook kan tuben in het veel relaxtere en minder door alcohol doordrongen Si Phan Don (op de Mekong!).

Een derde dagtripje in Laos dat we wél aanraden, is Buddha Park, bij Vientiane. Voor de rest heeft de ietwat saaie hoofdstad van Laos niet veel te bieden (buiten lekker eten!), maar dat Buddha Park is toch iets speciaals… Je kan er op verschillende manieren geraken, met een toermaatschappij, een gehuurde tuk tuk, maar we waren in een avontuurlijke bui (of een goedkope?), en besloten om de lokale bus te nemen. In het busstation wijzen de vriendelijke Lao ons de juiste bus aan, en het is zowaar een zeer deftige bus, met airco en al! We hebben er al 8 uur durende ritten opzitten in veel aftandsere krellen, om maar te zeggen… De bus neemt je mee naar de grens met Thailand, en daar staat een tuk tuk te wachten, die ons en 5 andere gewillige reizigers verder meeneemt naar het park.

dt-buddha dt-buddha-6
De inkom is spotgoedkoop: een halve euro per persoon, en nog 30 cent voor een camera. En het Buddha Park is euhm ja, wat de naamt zegt: een park bomvol buddha’s in allerlei maten en soorten. Maar ook een heleboel andere beelden uit de godsdienst. Best wel amusant om tussen te lopen, en op zoek te gaan naar leuke details in de beelden. Naast een gigantische liggende Buddha, is het meest opvallende beeld een grote ‘duivelsmond’. Je kan via de mond binnengaan in de vreemde constructie, en via een wirwar van erg steile trapjes en kruiphoekjes helemaal tot bovenaan het beeld gaan, en dan heb je een prachtig uitzicht over het hele park. We vinden helaas wel weinig info over het park, en wat nu juist de bedoeling en betekenis van alles is.

dt-buddha-7 dt-buddha-5 dt-buddha-4 dt-buddha-3 dt-buddha-2
Na een uurtje heb je het wel gezien, en dan is het terug de tuk tuk in, de bus op, en jezelf belonen met van dat heerlijk eten in Vientiane!

The Gibbon Experience

In elk lijstje van toppers in Laos staat The Gibbon Experience sowieso, en vaak met stip op één. Caroline had in Vietnam al eens een mailtje gestuurd voor wat meer uitleg en we kregen de volgende dag al antwoord voor 3 dagen 2 nachten zou het wel 300 dollar pp kosten. Slik! Toch maar niet dan.

Dat was buiten het Zwitsers Duitse koppel gerekend die in ons hotel verbleven in Luang Namtha. Caroline was ermee aan de praat geraakt terwijl ze iets was gaan halen in het hotel terwijl ik nog in het restaurant zat. Wanneer ze terug kwam was ze helemaal overtuigd dat we TGE moesten doen. Na het aanhoren van hun verhalen en het zien van hun foto’s was ik ook echt wel overtuigd.
Goed na onze 3-daagse trekking gaan we TGE doen!

Na een 3-tal uurtjes rijden (deze keer wel in een goede mini van :)) kwamen we aan hebben en we onmiddellijk geboekt. We moesten wel een waiver tekenen dat het niet zeker was dat we gibbons gingen zien en als we stierven dat dat onze fout was. Altijd goed om vertrouwen op te bouwen.

Volgende dag waren we met 13 personen: 2 Canadezen, 3 Amerikanen, 4 Nederlanders, een Australisch-Amerikaans koppel en wijzelf. Bij aankomst in de kantoor viel helaas de elektriciteit uit zodat ons veiligheidsfilmpje niet kon getoond worden. Niet echt belangrijk natuurlijk want we hadden al een waiver geteken de dag ervoor. Omdat na 5 minuten de elektriciteit nog niet hersteld was werden we verzocht ons naar de tuk tuk te begeven. Een dik uurtje rijden en daarna was het tijd voor het betere off-road werk. Eerst even een riviertje up stream door en vervolgens nog een 40-tal minuten door de modder ploeteren. Echt cool! Alleen spijtig dat ik zelf niet mocht rijden :)

Vervolgens een kleine trekking, een lekker broodje als middagmaal en nog een beetje klimmen. Dan werd ons uitgelegd hoe wel de ziplines moesten gebruiken. Helaas was dit in totaal onverstaanbaar Engels. Geen probleem de waiver is toch getekend moet het management gedacht hebben.

ge-zipper ge-ziplining ge-boomhut-3
Enkele ziplines en we kwamen aan in onze boomhut. Geweldige ervaring trouwens zo door de bomen “zoeven” met ongelofelijke uitzichten over ongerepte jungle!

De groepen werden overigens opgesplitst. Wij zaten bij de Nederlanders, leuk om nog eens gewoon de eigen taal te kunnen spreken! De boomhut was echt een pareltje. Er waren 3 verdiepen, een keuken, een badkamer met regenwaterdouche en ongelofelijk uitzicht.

ge-uitzicht-3
Het uitzicht van in de boomhut
ge-samen
Two happy campers!
ge-douche
De regendouche, met 20m afgrond onder je, en een geweldig uitzicht over de jungle
ge-boomhut
Onze groep

De eerste avond hebben we veel bijgeleerd over spinnen dankzij Rob die thuis een aardige collectie heeft. Zo hebben we onder meer geleerd dat de wolfspin die zich boven onze yatzee-tafel in het dak had verstopt geen direct gevaar voor ons vormt. Spinnen hebben het namelijk niet op mensen gemunt en als ze lang genoeg onverstoord hun gang kunnen gaan kunnen ze wel 30 jaar worden (de vrouwtjes alleszins toch)!

ge-spinnekop

Volgende ochtend vroeg opgestaan om het gezang van de gibbons te horen. Helaas bleek de regen spelbreker. Al hebben we een uurtje later alsnog een klein concert gekregen en van heel ver was er ook wel een schim ergens in de bomen te zien…

ge-slapen
Het uitzicht vanuit ons bedje
ge-lepeltje

Nadat de regen dan uiteindelijk opgehouden was rond 11 uur, zijn de gidsen opgestaan. Die waren een dutje aan het doen, gezellig lepeltje liggend. Dan konden we aan onze trekking van de dag door jungle beginnen. Via een stevige wandeling en enkele bijzonder coole ziplines kwamen we uiteindelijk aan in de uiterste boomhut. Helaas was er daar geen eten voorzien. Best wel zuur omdat het al bijna 14h was en de trekking best wel stevig. Uiteindelijk moesten we wachten tot onze terugkomst omstreeks 16u om onze rijst te mogen nuttigen. Een beetje communicatie had leuk geweest.

ge-freetje ge-freetje-zip ge-uitzicht-4
ge-caro-zip

Caroline komt nogal enthousiast aange”zoefd”, en kwakt bijna tegen de boom…

Geef toe, het ziplinen is toch best wel cool hé?

Maar de ‘ontbering’ was al gauw vergeten toen we gestommel zagen in de bomen. Ik had zelf het geluk om een gibbon te zien op een kleine 100m. Met de verrekijker van onze Nederlandse vrienden heb ik er toch ééntje echt gezien.

ge-dinner
Het eten wordt ook via zipline naar onze boomhut gebracht!

Volgende ochtend was het droog en waren we in blijde verwachting om het speciale geluid van de zingende gibbons te aanhoren en er ook nog een aantal te zien als het even kon. Helaas waren ze niet in de buurt of heeft het vele lawaai die onze gidsen maakten ze weggejaagd. Dat zullen we nooit weten… Feit is wel dat om wilde dieren te zien je echt stil moet zijn.

Tenslotte was het nogmaals etenstijd en dan mochten we ons nog een uurtje amuseren op de dichtstbij zijnde ziplines en dan was het terug naar af.

Was het de moeite waard?

Ja en Nee.

Ja, de ziplines waren een ongelofelijke ervaring, de boomhut was geweldig, de jungle prachtig enz.

Nee, na de verhalen gehoord te hebben had ik verwacht veel maar apen te zien. Iets bij te kunnen leren over de jungle en het eten mocht ook iets gevarieerder.

Moest ik meer wilde dieren gezien hebben zouden de nadelen en de slechte gidsen niet uitmaken.

Kortom the zipline experience was geweldig maar van The Gibbon Experience had ik meer verwacht, toch zeker voor dat geld!

Zelf plannen om naar Laos te gaan? Hier vind je alle info!

bus

Samen op de bus met 50 man en 1 kip

Na meer dan 50 dagen reizen lijkt het mij de moment om even te schrijven over de busreizen. Omdat wij min of meer low budget reizen maken wij dus zo goed als altijd gebruik van de bus. Dit kan gaan van een minibus tot een VIP bus of zelfs een heuse slaapbus. Klinkt allemaal goed maar helaas is er steeds wel iets mis of beter gezegd: iets dat onze trip telkens weer onvergetelijk maakt.

In Vietnam was het best wel handig om de slaapbussen te nemen. Deze boekten we dan bij het hotel of één van de locale reisbureaus. Al dan niet met pick-up service en min of meer slapen was meestal wel mogelijk mits oordopjes en een oogmaskertje. Helaas wanneer we eindelijk goed en wel in slaap waren gevallen, was het vaak al tijd om terug wakker te worden. Soms was slapen dan weer geen optie omdat de airco uitgevallen was of omdat de stoelen opvulling van de ligstoelen niet meer van toepassing was en de ijzeren rails gewoon voelbaar waren door de stoel. Wanneer de data dat de bus in panne gevallen was en de woorden “we are not gonna die, we are not gonna die” netjes geschreven staan op de muur, boezemt dit ook niet echt vertrouwen in ;).

slaapbus
De ergste rit tot nu toe is toch wel die van Sapa naar Bien Dien Phu (alwaar de Fransen hun laatste veldslag in Vietnam hebben gevochten). We werden ‘s morgens door de hoteleigenaar opgewacht en die bracht ons dan naar de plaats waar de bus ons kwam ophalen. Helaas geen normale bus maar een minivan. Dit is vaak het teken dat het een helse dag gaat worden. En inderdaad, de bus was al volgeladen met locals. Enkel de achterste rij was nog voorbehouden voor ons wersterlingen. Nu ja onder onze voeten hadden ze al enkele dozen geplaatst kwestie van het comfort te optimaliseren zeker. Vlak na ons hebben ze nog 2 Amerikanen opgepikt en dan was de bus vol dacht wij. Een beetje naïef natuurlijk, want er werd nog wel wat volk opgepikt op de weg maar die moesten gelukkig niet op onze schoot komen zitten.

We begonnen aan slingerende bergwegeltjes. Na een uurtje was de weg vervangen door een in aanbouw zijnde weg. Lees een zandweg met enorm veel putten. Helaas voor ons werd de rijstijl niet echt aangepast aan de weg, zodat ons hoofd meermaals contact maakte met het dak. Echt een wonder dat alleen de ruitenwisser het begeven heeft op die reis. Ik had verwacht dat er minstens toch één keer een wiel zou afbreken. Goei grief zo een Ford Transit, het moet gezegd.

landslide1 landslide landslide-3
Na een 2-tal uurtjes was het tijd voor onze eerste landslide. We dachten al snel dat dit het einde van onze reis was voor die dag maar nee hoor, het zware materiaal werd aangevoerd en binnen het uur hadden de graafmachines de weg min of meer terug vrijgemaakt. De busschauffers lieten het allemaal niet aan hun hart komen en wanneer mogelijk werd er eens gestopt om van de hash pijp te trekken (!). Al dan niet in combinatie met een tijdelijke herstelling van de ruitenwissers. De 2de landslide was een ander paar mouwen. Het leek veel minder erg MAAR de camions hadden hun dusdanig geparkeerd zal ik het maar noemen dat doorgaan totaal onmogelijk werd. En in plaats van gewoon even de vrachtwagen te verzetten moeten de graafmachines maar een nieuwe weg aanleggen. Ongelofelijk! We zijn rond 5 uur aangekomen op onze bestemming, slechts 2 uurtjes later dan voorzien.

In Laos is het toch nog anders als in Vietnam. Dit werd al onmiddellijk duidelijk op onze eerste rit naar Laos. Zo had er een man een biggetje bij in een rieten mandje en vandaag stapte er plots een man op en die had een levende haan bij, maar het moet gezegd het beestje heeft zich voorbeeldig gedragen en heeft maar twee keer gekraaid.

stoeltjes

De bussen zijn hier trouwens ook nooit écht vol. Zo zijn er steeds plastic stoeltjes voorhanden die dan in het gangpat gezet kunnen worden. Op tijd komen is dus de boodschap, of tijdig een plaatsje claimen helpt vaak ook. Een onderbroek op de stoel leggen zoals ik een Spanjaard heb zien doen is blijkbaar niet voldoende want zijn plek was reeds ingepalmd toen hij terugkwam. De Loatiaan was er gewoon gaan opzitten! Het werd dus toch een plastieken stoeltje in het gangpad voor die onfortuinlijke Pedro…
bus
Naar waar gaat de bus juist?

brommer
Een brommer wordt in een wip op het dak gehesen. Er stond er trouwens ook nog één in het gangpad van de bus, waar we allemaal – inclusief nonnetjes – moesten overklimmen. 

bus-kapot
Lap, bus kapot! De buschauffeurs mogen het zelf maken…

tuk-tuk
Op een tuk tuk kan gerust ook aan karrenvracht aan materiaal geladen worden…

blijven-lachen
 
We blijven lachen!

ln-rijstvelden

De Luang Namtha Triatlon

Sabaidee!

Ondertussen zijn we in Laos, en het bevalt ons meteen geweldig goed! Officieel heet Laos ‘Lao PDR’, people’s democratic republic, maar in toeristische termen staat de afkorting voor please don’t rush, en we zullen het geweten hebben! Om tot onze eerste bestemming te geraken, Luang Namtha, hebben we 3 dagen gedaan met een heleboel verschillende bussen. Zij het in relatief goede (lokale) en niet te overvolle bussen. En soms met kuikentjes als gezelschap. Het viel allemaal wel heel goed mee dus. En het is echt een zeer aangename afwisseling met het drukke, toeterende Vietnam.

ln-op-de-bus ln-relax-lao ln-wandelbrug

Luang Namtha ligt in het onherbergzame noorden van Laos, en is de ideale uitvalsbasis om Nam Ha NBCA natuurpark te ontdekken. Je kan er heel wat ‘avontuurlijke’ activiteiten doen, en in het stadje zijn er dan ook tal van toerbedrijfjes die verschillende soorten trekkings organiseren. Wij stelden ons vertrouwen in ‘Forest Retreat Laos‘, dat bij het geweldige caféetje Bamboo Lounge hoort.

Avontuurlijke mogelijkheden legio, en we hadden dan ook moeite met kiezen, en opteerden tenslotte voor ‘the full package’, de Luang Namtha triatlon: één dag fietsen, een overnachting in een junglehut, één dag kayakken/raften, overnachting bij iemand thuis en tenslotte nog één dag jungle trekking. Best prijzig, maar je steunt er ook de plaatselijke stammen mee, en het is allemaal eco en duurzaam, en van die andere modewoorden om ons Westers geweten te sussen, iets wat ze blijkbaar graag doen in Laos!

Op onze vertrekdag stappen we met frisse benen en goede moed uit ons bed, maar helaas regent het, en giet het bovendien ook nog eens geweldig. De moed zakt meteen in onze stevige stapschoenen… Gelukkig zijn ze hier wel flexibel, en wordt onze trip wat omgegooid: we gaan eerst kayakken, dan trekken en de laatste dag fietsen. Want tijdens het kayakken word je sowieso toch nat…

En daar is onze gids voor drie dagen Kho al, in een tuk tuk met 2 stevige raft-kayaks op het dak. Het eerste deel van onze vaartocht kabbelt voort in rustige wateren. Na een lekkere lunch met de enige zekerheid van de komende drie dagen, sticky rice, begint het stevigere peddelwerk. In de rivier zitten verschillende stroomversnellingen (rapids en dus geen rabbits zoals ik gehoopt had gehoord te hebben), en moeten we stevig kracht bijzetten om er heelhuids door te geraken.

bootjes
Wat trouwens ook niet helemaal lukt, want als er een grote rots in het midden van de rivier opduikt, kwakken we er zijlings tegen, en kapseist onze boot, met enkele kielhalingen tot gevolg. Met enkele blauwe plekken, een flinke slok rivierwater en een nog nattere broek komen we er al bij al goed van af. En de zon breekt zowaar door de regenwolken!

rivierblank
Na flink 4 uurtjes peddelen en stroomversnellingsurvivals, komen we aan bij ons junglehotel: een knusse bamboehut, voorzien van enkele matrassen, een muggennet, een hurkkoer en een houtvuurkeukentje. Onderweg hebben we in een dorpje trouwens ook nog een mannetje opgepikt die zich ‘s avonds toelegt op het junglekoken.

junglehut junglekoken
Met een lekker maaltje, doorgespoeld met enkele shots Lao Lao (Lao whiskey) gaan we een rustige nacht tegemoet. De volgende ochtend staat ons koffietje al klaar, in een bekertje, vers gekapt uit bamboe, echt wel leuk! Het heeft de hele nacht geregend, en plots is de rivier ook heel wat gestegen! Dat belooft voor de paden in de jungle, die zullen behoorlijk glad zijn…

junglekoffie

En ja hoor, die jungletocht blijkt heel zwaar te zijn. In het begin is het pad nog zonder al te veel hoogteverschillen, maar moet Kho wel heel de tijd de weg vrijmaken met zijn machete. En dan volgt er een hele stevige klim van toch wel flink een anderhalf uur. Wie mij een beetje kent, weet dat bergop lopen echt niet mijn ding is, en ik ben echt heel diep moeten gaan. Ik zag het echt niet meer zitten, maar ja, wat doe je in the middle of the jungle? Gewoon voet voor voet zetten en blijven gaan. Na wat een eeuwigheid leek, kwamen we dan toch eindelijk bovenaan de berg aan, en konden we even rusten met een welkome stickyricelunch erbij. Bergaf lopen is dan misschien fysiek wel minder zwaar, het vraagt wel heel veel concentratie en voorzichtigheid. Het pad was echt spiegelglad door de regen, en ik ben toch ook wel enkele keren onderuit gegaan. Bergaf gaan dat is dan weer Frederic zijn ding niet, dus die had het ook knap lastig. Na een slopende (maar toch ook wel erg mooie!) tocht van 5 uur (en blijkbaar van amper 10 km) komen we eindelijk bij het eindpunt aan. Oef!

bootje
Achteraf vertelde Kho dat het toch ook al wel gebeurd is dat mensen het echt niet halen, en oftewel terugkeren, oftewel door enkele mannen uit het dorpje worden opgehaald met een bamboe-draagberrie. Ben ik uiteindelijk toch wel trots dat ik doorgezet heb, en het, zij het net, gehaald heb. Achteraf nemen we een verkwikkend badje in de rivier, en kom ik tot de constatatie dat er wel drie bloedzuigers in mijn schoen zaten, en door mijn sokken heen serieus wat bloed afgetapt hebben.

Onze overnachting vindt plaats bij een gezin in het dorpje vanwaar we de volgende dag met de fiets zullen vertrekken. Ze zijn er erg vriendelijk, maar door onze extreme uitputting vraagt het heel veel moeite om met hen te kunnen communiceren, en voelt het allemaal wat afstandig aan. Na het eten en een paar rondjes Lao Lao met de patras familias kruipen wij vroeg ons bedje in, dat voor ons in de living van het huis geïnstalleerd is, met een muggennet rond. Het licht en de televisie blijven echter aan in de living, en buiten zitten er een heleboel mannen gezellig te babbelen (ongetwijfeld met de fles Lao Lao erbij), en kunnen we onmogelijk slaap vatten. Tot overmaat van ramp krijgt Frederic hoge koorts.

Uiteindelijk wordt er nog wel geslapen, maar helaas is Frederic de volgende ochtend nog steeds niet beter. De tuk tuk die de mountainbikes brengt, neemt Frederic terug naar Luang Namtha, waar hij terug in het hotel incheckt om bij te rusten. Ik trek er al fietsend dan maar alleen op uit met Kho. Na die uitputtende jungletocht is 30 km fietsen te vergelijken met een dagje strand voor mij. Meer zelfs, fietsen is precies niet meteen Kho zijn ding, en hij heeft moeite om me te kunnen bijhouden :-D. We passeren voorbij enkele dorpjes van lokale stammen, prachtige landschappen, een tempel, en tenslotte ook een uitgedroogde waterval (de Chinezen hebben blijkbaar het water afgeleid). Tegen 14u halen we de eindmeet, en kan ik gaan checken hoe het met mijn ziek ventje is.

ln-vuile-voetjes ln-sticky-rice ln-rijstvelden ln-kho ln-dorpje ln-waterval
Het was een zware driedaagse, maar ook wel echt heel mooi en op zijn minst gezegd uitdagend. En Freetje die was na enkele dagen rusten gelukkig ook weer de oude!

da-nang

De keerzijde van de Vietnamese medaille

Mooie plaatjes delen, leuke verhalen vertellen,… het lijkt allemaal zo geweldig daar in Vietnam, niet? Natuurlijk niet altijd! Zoals op elke reis kom je serieus wat vervelende dingen tegen. Hierbij onze 5 favorieten ;-)

  1. Te goedkope of te lange dagtours: toerisme is heel snel gegaan in Vietnam. Gevolg is dat er een wildgroei aan reisbureau’s is die allemaal hetzelfde aanbieden, en mekaar qua prijs helemaal kapotconcurreren. En dat natuurlijk ten koste van de kwaliteit… Vooral rond Ho Chi Min City kan je spotgoedkoop op tour gaan. Daarvoor krijg je urenlang op een bus zitten (de kwaliteit van de bus, dat kan je gewoon niet voorspellen), een gids die in onverstaanbaar Engels zijn praatje aframmelt, en natuurlijk een heleboel stops langs verschillende giftshops… Sommige bestemmingen kan je gewoon niet anders bezoeken (zoals bijvoorbeeld de Cu Chi tunnels, een typisch Vietnam-oorlogsmonument), maar het valt toch steeds te overwegen of je het ook niet op je ééntje kan doen. Vraag goed rond bij andere trotters, en TripAdvisor kan heel behulpzaam zijn.

    caodai1 caodai2 cuchi cuchi2
    Bezoek aan de grote Cao Dai tempel en dan naar de Cu Chi tunnels, een populaire dagtrip vanuit Ho Chi Minh City. Inclusief 4 uur op een bus zitten…

  2. Kamers zonder airco nemen. Het was zo heet in Vietnam (in mei), echt waar, dat kan je niet geloven. Ik ben al in de Sahara geweest, in tropisch regenwoud, in een sauna… Maar dat was echt niet te vergelijken met Vietnam! De combinatie van de extreme vochtigheid met 40° schroeihete stralende zon is echt niet te dragen (elke hotelbediende zei het ook elke dag tegen ons dat het zo warm is, het went dus blijkbaar ook niet!). Ook zonnecrème factor 50 deed de job echt niet bij mij, ik bleef gewoon verbranden! Dus soigneer jezelf met een hotelkamer met deftige airco, vraag er steeds ook naar als je op busreis gaat, en draag lange kledij.

    heetheetheet
    Hot hot hot!

  3. Taxi en motorbiketaxi’s bij het uitstappen van een bus: de afstanden zijn groot (en soms tergend traag) in Vietnam, en je kan handige nacht-slaapbussen nemen om die afstanden te overbruggen. De kwaliteit van de bussen varieert enorm, van bussen met comfortabele slaapzeteltjes, kussens én wifi tot bussen die de Vietnamoorlog overleefd hebben (behalve de vering dan). In ieder geval slaap je natuurlijk nooit echt geweldig goed in zo’n bus, en kom je vrij vroeg op je bestemming aan. En dan staat meteen je volgende beproeving te wachten: vanaf dat je met je suffe kop van de bus stapt, word je belaagd door een twintigtal opdringerige chauffeurs die je naar een hotel willen brengen. “Hello, whey you from? Whey you go? You look for hotel? Motobike?”. Onze tactiek was om altijd al een hotel geboekt te hebben (in Laos bijvoorbeeld is dat totaal niet nodig!), en te weten hoever het hotel van het busstation is (again, Google Maps!). Wandel rustig weg van de hawkers, en zoek jezelf gewoon een rijdende taxi op straat, en vraag om de meter te gebruiken. Die keer in Hanoi dat we dat niet deden, hebben we er ferm spijt van gehad. Het station was maar op een kilometer van ons hotel, maar we waren gewoon heel moe, en hadden honger, dus zagen we de wandeling met zware rugzak even niet zitten: “ach ja, het is maar een kilometertje, dat kost niets”. Op onze gsm echter zagen we dat de chauffeurs doodleuk de grote toer van de stad begon te doen. En de meter bleef maar aantikken. Na de zoveelste afslag naar links ipv rechts werd het ons echt te veel. En de taxichauffeur ook, want die begon plots te roepen dat wij toeristen alles gratis willen. Wat had dat er nu mee te maken? Gewoon een correcte prijs voor een correcte rit graag! We hadden meteen moeten uitstappen als we doorhadden dat de man niet juist reed. Of gewoon ons niet laten meenemen van in het begin. Lesje geleerd! Dergelijke taxiscams zijn blijkbaar schering en inslag, als je wat forums erop na leest…
  4. Brommerrijden in grote steden: hoewel we grote fan zijn van brommertjes huren om de omgeving te verkennen, is het toch wel sterk af te raden om te vertrekken vanuit het hart van de stad (vooral Ho Chi Min City en Hanoi). Het verkeer is echt zo zot druk. En niet dat alleen, de Vietnamese chauffeurs zijn ook goed, euh zot! Ze rijden enorm aggressief (zonder enige notie van verkeersregels), maar blijven er wel stoïcijns rustig bij. De grootste georganiseerde chaos die ik ooit gezien heb! En zo gebeurt het wel eens dat er iemand dwars door het doorgaand verkeer de straat oversteekt met zijn brommer, en je alles moet dichtgooien, en je plots onder je brommer ligt. Gelukkig had je een helm aan, en lange kleren. Maar toch. Lang natrillen nadien. En blij zijn dat het niet erger was, dan een paar blauwe plekken. Maar toch. Wees voorzichtig, test je remmen goed, en vermijd de steden. Ik zal dat ook doen, beloofd mama en papa!

    brommer
    Gezellig op de brommer, buiten de stad weliswaar!

  5. Da Nang en Hué: er zijn zo van die plekken waar je instant verliefd op wordt (Hoi An! Sapa!), en dan zijn er van die plekken die je gewoonweg niet kunnen bekoren. Zo ging het bij ons voor Da Nang en Hué. Da Nang is na HCMC en Hanoi de derde grootste stad in Vietnam, bijgevolg erg druk, en er valt gewoon niet zo veel te beleven. Wij moesten er een beetje noodgedwongen stoppen, omdat de bus vanuit Dalat naar daar reed, en niet rechtstreeks naar Hoi An, dat er op een uurtje met de lokale bus vandaan ligt. Het was er gewoon te warm, en niets lag binnen wandelafstand. Behalve de cinema. Kan ook al eens leuk en verkoelend zijn natuurlijk :-).
    En dan was er ook nog Hué. Met zijn citadel, werelderfgoed en alles. Wat het voor ons een beetje verpestte waren de gigantisch irritante en opdringerige cyclo-rijders (riksja’s). Die lieten je echt geen seconde met rust. De citadel had vier toegangspoorten, maar je kon er maar via één een ticketje kopen om binnen te gaan. En dan moet je in de zinderende hitte de andere poort vinden. Met zeurende cyclo’s. Het lukte mij gewoon niet meer om van de citadel te genieten, ook al zou ze erg lijken op de verboden stad in Peking. Een toptip voor Hué is dat je een fiets huurt in je hotel om de citadel te bezoeken, dat lost meteen een aantal andere problemen op (cyclo’s, poorten zoeken…). Hopelijk valt Hué ooit zo beter mee voor jou als voor ons. Want het is er eigenlijk wel mooi hoor!

    da-nang
    Heksenketel Da Nang
    hue
    Een beetje boring Hué…
    cyclo
    Ons toch laten overtuigen voor een cyclo-rit. Buiten een leuke selfie was er niet veel aan…

street food

Tien aanraders in Vietnam

Uiteindelijk vertoefden we 30 dagen lang in Vietnam. We hadden graag nog net iets langer in Sapa gebleven, maar dat liet het 31-dagen visum (dat op zich al €60 pp kostte) niet toe. Het heeft even geduurd voordat Vietnam ons echt in zijn greep kreeg. Het is echt zo’n prachtig land, maar het is tegelijkertijd ook zo druk en warm (in mei toch). Soms was het echt niet uit te houden… Wat de mensen zelf betreft, heb je zowat 50% kans dat ze echt vriendelijk zijn, en 50% kans dat ze nors, verlegen of onvriendelijk zijn. Altijd even afwachten dus als je ergens komt. Maar al bij al werd het dus een geweldige maand, en vonden we het jammer dat we genoodzaakt het land moesten verlaten!

Hierbij onze 10 favorieten in Vietnam!

  1. Mekong Delta: véél water, bruggetjes en eilandjes. We vonden er het meest fantastische hotelletje, en werden er meteen ondergedompeld in het echte Vietnam.

    mekong4
    jim-thompson

  2. Snorkelen in Nha Trang: een beetje een dubbel gevoel over Nha Trang. Het kuststadje is er helemaal overspoeld door Russen, met overal Russische naamborden incluis. Het snorkelen is er wel fantastisch. Wij boekten onze snorkeldagtrip via dit hotel. En oh ja, vergeet zeker je achterkant niet goed in te smeren! Ik heb zelf een hele week lang letterlijk op de blaren mogen zitten/liggen.

    snorkelen

  3. Dalat en Mr Rot’s Mystery Motorbike Tour: Om nooit meer te vergeten, dat lees je hier. Dalat zelf brengt heerlijke verkoeling na de zinderende hitte in de steden.

    begrafenis

  4. Hoi An en een kookworkshop: Hoi An is voor Vietnam wat Brugge is voor België: supertoeristisch, maar toch zo mooi! En nog een voordeel: het centrum is verkeersvrij, dus je hoeft je voor één keer geen zorgen te maken over voorbijscherend en toeterend verkeer. Het is ook de ideale plek om je onder te dompelen in de Vietnamese eetcultuur.

    bakken lantaarns2

  5. Zelf met een brommertje eropuit: in Vietnam kan je zowat elke bezienswaardigheid met een georganiseerde tour bezoeken (uren op de bus zitten incluis). Soms is het gewoon leuker om een brommertje te huren en zelf te gaan verkennen. Je ziet zoveel meer, ontmoet de vriendelijkste mensen, en je bepaalt zelf hoe lang je ergens blijft. Zo gingen we al tweewielend naar de My Son Cham ruïnes (op 30 km van Hoi An), deden we een tweedaagse naar Mai Chau (120 km van Hanoi) en ontdekten we zebrapaarden en cowboys in Lat Village (15 km van Dalat). Tip: laad op voorhand je route via wifi in met Google Maps op je gsm, heeft ons keer op keer goed geholpen!

    motobike
    myson
    My Son
    mai chauo
    Mai Chau
    lat village
    Lat Village

  6. Phong Nha: ‘s werelds grootste grottencomplex. Wij maakten de fout om dat met een dagtrip vanuit Hué te doen (4u op en 4u af in een kramikkelig busje). Je reist beter door naar Dong Ha en ontdekt de prachtige omgeving van de grotten van daaruit.

    phongnha

  7. Street food in Hanoi: het walhalla van het Vietnamese street food! We hebben ons eens voorgenomen om op een bepaalde dag enkel street food te eten daar, en het was echt zo overheerlijk. En bovendien zowat onze goedkoopste dag in Vietnam! De absolute topper? Een bouillon die smaakte naar zoete ui, met daarin vers gebarbecuede hamburgertjes, spek en een groente die deed denken aan Granny Smith appels. Ik denk dat het hier ergens was, maar met street food weet je nooit natuurlijk…

    streetfood2

  8. Water puppet theatre: een cliché om in Vietnam te doen, maar het hoort wel bij de folklore. Een best schattige show, die gelukkig ook net niet te lang duurde. Alle typische aspecten van de Vietnamese cultuur komen aan bod: rijst kweken, de muziek, de ’4 elementen’ (tijger, waterbuffel, draak en schildpad). Strangely entertaining! Die van Hanoi zou het beste zijn. Het theater ligt aan het meer, en je kan de dag zelf tickets gaan kopen, al vanaf 2€ pp (en ‘t zijn goede plaatsen!)

    waterpuppet

  9. Halong Bay: nog zo’n klassieker in Vietnam natuurlijk. Maar je kan het gewoon niet niet doen. Zoek jezelf een goede touroperator, en hoop dat je gids niet al te uptight is, dan is het heerlijk genieten!

    zonsondergang1

  10. Sapa: erg moeilijk om je niet te laten verleiden door de schattige meisjes die in Sapa reizigers ronselen om bij hen een ‘homestay’ te doen. Ik kon er niet aan weerstaan! En ik heb er geen spijt van, verdorie! Mu, ik zal ze nooit vergeten!

    met mu in sapa

vrouwtjes5

Sapa met Mu

Na ons Ha Long Bay-avontuur hadden we nog maar enkele dagen over op ons 30-dagig visum voor Vietnam, en wilden we absoluut nog naar Sapa gaan. Sapa ligt helemaal in het Noorden in Vietnam, in de bergen, en is bekend om zijn trekkings naar de bergdorpen met zijn kleurrijke bergvolkeren.

Er zijn heel wat opties om deze bergvolkeren te bezoeken, en we hadden een goede tip van een Canadees koppel in Ha Long Bay gekregen voor een touroperator daar. Maar dat was buiten Mu gerekend.

Lees de volledige post >>

zonsondergang1

Op schoolreis naar Ha Long Bay

De eerste keer dat ik over het bestaan van Ha Long Bay gehoord heb was via de Top Gear special van Vietnam en ik moet zeggen dat ik meteen verkocht was. De mannen hadden van hun motorbike een bootje gemaakt en afgesproken op één van de drijvende bars om zo te genieten van dit uniek stukje natuur.

Dus leek het mij ook wel leuk om ons Vietnamees avontuur mee af te sluiten. We waren blijkbaar niet de enige toeristen die er zo over dachten, want het aantal reisbureaus in Hanoi is haast niet te overzien. Na een aantal opties te hebben vergeleken, hebben we onze keuze gemaakt. Omdat we met 5 man tegelijkertijd hebben geboekt (@annemarien en haar vrienden waren daar toevallig ook seg), kregen we zowaar een upgrade naar een luxeschip voor de prijs van een partyschip. Om een beetje te bekomen van ons zware reisschema (jaja tis vermoeiend :)) hadden we gekozen om zowel een dagje op de boot als ééntje op het strand te vertoeven (de 3 dagen, 2 nachten-formule).

Lees de volledige post >>

sate

Gegrild Vietnamees varkensvlees

Hierbij het recept van het geweldig lekker varkensvlees waar ik in deze post over onze kookworkshop in Vietnam over vertelde.

ingredients

Lees de volledige post >>

Meer Posts